Het is september: de ochtenden voelen al wat frisser aan, de kinderen gaan weer naar school, het kerkenwerk draait weer.
We starten een nieuw seizoen. Zoals we dat elk jaar om deze tijd doen. En dan kun je je afvragen: Waarom vieren we steeds weer een nieuw begin? In september het nieuwe seizoen, op de eerste advent in december het nieuwe kerkelijk jaar, in januari een nieuw kalenderjaar, in het voorjaar de nieuwe lente.
We beginnen om de haverklap opnieuw. Waarom eigenlijk?
Misschien wel omdat wij christenen bij uitstek beginnelingen zijn. Het hoort bij onze identiteit. We volgen een goed voorbeeld: in de bijbel begint het verhaal van God met mensen ook steeds weer opnieuw. We krijgen het ingeprent: in ons geloof staat hoop voor de toekomst centraal. Of het nu wachters op de muur zijn, die wachten op de nieuwe dag (Psalm 130) of een profeet die spreekt over een nieuw takje uit een oude boomstronk (Jesaja 11).
Of het nu Jezus is, die met mensen spreekt over hun leven en zegt: ga heen in vrede, alles wat je verkeerd gedaan hebt, is je vergeven (o.a. Lukas 7), of Johannes de Doper, die mensen oproept: “Begin een nieuw leven en laat je dopen!” (o.a. Lukas 3). De bijbel staat vol met verhalen van mensen die een nieuwe start maken.
Er is een schitterend gedicht van Hermann Hesse, die omschrijft dat ieder mens in zijn leven telkens opnieuw een nieuwe fase begint.
En dan staat er: in elk begin schuilt een betovering, die ons beschermt en helpt te leven (vertaling: Koen Stassijns).
Je kunt je steeds opnieuw laten inspireren door hoop voor de toekomst. In plaats van dat wat in het verleden is geweest met je mee te slepen en je er door te laten bepalen.
Als je je best doet om met een frisse blik te kijken, als je bereid bent om sommige dingen eens anders aan te pakken, als je wilt ophouden met jezelf steeds weer dezelfde oude dingen te verwijten, dan is een nieuwe start al dichtbij.
Wij starten het nieuwe kerkelijke seizoen op 20 september.
Start u mee?
Willemien Lammers
