Header image alt text

Kerk Dinxperlo

Protestantse Gemeente Dinxperlo

In deze periode zoek ik naar mogelijkheden om met elkaar toch verbonden te zijn en ook met elkaar te kunnen spreken over wat deze periode oproept en waar je graag over zou willen spreken. Elkaar in levenden lijve zien, is helaas niet erg wenselijk maar via de computer is er gelukkig heel veel mogelijk. Inmiddels hebben we al een paar bijeenkomsten gehad met gemeenteleden die via de computer met elkaar willen spreken. En dat was een groot succes.
De Jeugdraad heeft op die manier ook vergaderd, dus zaken gaan zo ook door.
Dat bracht me op het idee om in deze periode laagdrempelige momenten aan te bieden waarop we met elkaar kunnen praten over wat deze periode bij ons oproept en wat het ons doet. Via Facebook zal ik mensen oproepen maar niet iedereen heeft Facebook. Vandaar ook dat ik u hier uit wil nodigen. Mocht u het leuk vinden om via de computer in een groepje met elkaar te praten, dan kunt u me een e-mail sturen. ()  Ik zal dan een aantal tijdstippen doorgeven waarop u kunt intekenen. Ieder groepje heeft niet meer dan 5 à 6 deelnemers. Anders wordt het te onoverzichtelijk. Mocht u dit wel graag willen maar geen idee hebben hoe dit werkt, schroom dan niet om dit kenbaar te maken. Dan kan ik er voor zorgen dat u instructies krijgt hoe één en ander werkt.
Ik zie uw of jouw aanmelding met belangstelling tegemoet.

Ds. Anne van Voorst

De organisten hebben het plan opgevat, om vanuit de Dorpskerk een muzikaal uurtje te gaan verzorgen, door middel van orgelspel, met medewerking van solisten zoals trompettisten en zangers/zangeressen.
Alles staat nog aan het begin en moet nog verder uitgewerkt worden, maar het is onze bedoeling, dat u als gemeentelid een lied of een muziekstuk kunt opgeven en wij dit, voor zover mogelijk uitvoerbaar, laten horen. Dit muzikaal uurtje zal worden opgenomen en via kerkdienstgemist.nl is dit dan terug te luisteren. Afhankelijk van de behoefte zullen we kijken, hoe vaak dit zal worden gedaan. Ons streven is éénmaal per maand een uurtje te verzorgen en we laten u weten wanneer de eerste keer op de site staat via afkondigingen in de kerkdienst.
Uw keuze mag u per mail doorgeven aan: .
Wij zien uw reactie en opgave graag tegemoet.
Een muzikale groet van
Dick, Bert en Joop              

In het vorige kerkblad schreef ik dat het onmogelijk was om de plannen voor een afscheidsdienst van de Heurnse Kerk op 26 april ten uitvoer te brengen. In de weken erna bleek dat het ook niet mogelijk zou zijn om op een later tijdstip in het kerkgebouw een afscheidsdienst te houden.
Dus bleef er niets anders over dan alsnog op de laatste zondag van april een dienst te houden waarin we op gepaste wijze afscheid zouden nemen van dit kerkgebouw. Vrijwel alles wat de voorbereidingsgroep van tevoren bedacht had is ook uitgevoerd. Alleen het aantal kerkgangers was een stuk minder dan het onder normale omstandigheden geweest zou zijn. Slechts 16 mensen waren in het kerkgebouw aanwezig om een rol te vervullen bij de dienst.
Aan het einde van de dienst werden de verschillende liturgische gebruiksvoorwerpen de kerk uit gedragen:

de paaskaars door oud-koster Mia Veerbeek, de beide kaarsen op de avondmaalstafel en het lantaarntje van de kindernevendienst door Anneke Jansen, namens de zondagskinderen en de kindernevendienst, de schaal uit de doopvont door ds. Anne van Voorst, de bijbel op de avondmaalstafel en de kinderbijbel door lector Petra Veerbeek,de antependia van de kansel en van de avondmaalstafel door koster Berthold van den Bor, het avondmaalsgerei door ds. Aniet van Amstel en de collectezakken door ouderling-kerkrentmeester Henk Lammers.

 

 

 

 

 

 

Na het zingen van het slotlied en de zegen overhandigde de voorzitter van de kerkenraad Jenny Rigter de sleutels van het kerkgebouw aan de voorzitter van het college van kerkrentmeesters
Henk Lammers.

Deze heeft de sleutels op 1 mei na het passeren van de verkoopakte bij de notaris overgedragen aan de nieuwe eigenaar.
Voor na afloop van de dienst hadden koster Henny en haar man Gerrit gezorgd voor koffie met een lekkernij.
Derk Beernink maakte foto’s van deze gedenkwaardige dienst.

Peter Bochanen

Verkondiging bij het afscheid van de Heurnse Kerk op zondag 26 april 2020

Lezingen Psalm 122 en 1 Petrus 2 : 1 – 6
Gemeente van onze Heer Jezus Christus,
Op zondag 8 november 1908 is deze kerk ingewijd. Op maandag 9 november doet het Christelijk dagblad ‘De Graafschapper’ daarvan verslag. De verslaggever meldt dat daarbij zeker 500 (!) mensen aanwezig waren. Hoe dat mogelijk is in een kerkgebouw met 300 zitplaatsen is mij een raadsel. De mensen moeten hier gestapeld gezeten hebben. Wat een verschil met nu. We zijn hier nu, als ik goed geteld heb, met 16 mensen, die ver uit elkaar zitten. Ik had de Heurnse Kerk een beter afscheid gegund.

Voor velen is dit gebouw van grote betekenis. Veel mensen in onze gemeenschap hebben met dit gebouw een emotionele band. Zij zijn hier gedoopt. Hun huwelijk is hier ingezegend. Een dierbare overledene is vanuit dit kerkgebouw begraven.
Ruim 111 jaar, bijna 111 ½ jaar, is hier samen uit de Bijbel gelezen, gebeden, gezongen, het Evangelie verkondigd. Aan het begin van de dienst zongen we over ‘dit huis van hout en steen, waar nog de wolk gebeden hangt van wie zijn voorgegaan’. En dan, bij dat voorgaan, wordt niet gedoeld op de voorgangers, maar op hen die ons voorgingen in het geloof, die hier hebben gezeten, gezongen, gebeden. Die lange keten van generatie op generatie, mensen die met elkaar hier hun geloof hebben beleden, die wordt nu verbroken. Dat stemt verdrietig.
Want velen houden van dit gebouw. Dit gebouw met zijn eigen sfeer. Hier in De Heurne kerkt het anders dan in het dorp. Niks ten nadele van het dorp, laat ik dat vooral zeggen. In het begin van mijn predikantschap hier, toen er zowel hier als in het dorp min of meer gelijktijdig diensten werden gehouden, proefde ik toch altijd een verschil tussen het voorgaan in het dorp en hier in De Heurne. Hoe moet ik het noemen? Hier was het toch altijd net iets gemoedelijker.
In het artikel over de inwijding van de kerk in De Graafschapper staat dat ‘het gebouw zich tussen de eenvoudige landbouwerswoningen statig verheft’. ‘Tussen de eenvoudige landbouwerswoningen’. Die eenvoud is hier in mijn beleving altijd tastbaar gebleven. Ook sinds we op zondag nog maar één dienst hebben en de hele gemeente uit het dorp en uit De Heurne hier samenkomt met gewoon dezelfde mensen als die in het dorp zitten, is toch de eenvoud hier gebleven die dit gebouw zo kenmerkt. Het kerkgebouw zelf ademt die eenvoud en gemoedelijkheid en neemt de mensen daarin mee. Een gebouw is haast een mens. En ik merk gewoon dat ik zo over haar ook (of is het ‘hem’, of ‘het’?) begin te spreken. Als over een mens, van wie we vandaag afscheid nemen. Ook een gebouw heeft een karakter, waardoor we ons aangesproken voelen. En dat nog los van alles wat we hier in dit gebouw hebben beleefd en ervaren, al onze herinneringen die we daarvan met ons meedragen. ‘Partir c’est mourir un peu’ zeggen de Fransen. ‘Afscheid nemen is een beetje sterven’. En zo voelt het denk ik wel voor wie hier jarenlang gekomen is, voor wie in dit gebouw gewerkt heeft als koster en die alle hoeken en gaatjes van het gebouw kent. Alle nukken en grillen die een gebouw kan hebben. De organist, die het orgel altijd maar weer aan de gang moet zien te krijgen. Soms met een vastzittende toets die hij los moet hameren.
Ik zelf zal de tocht naar dit kerkgebouw missen. Zoals vanmorgen, over het prachtige Kerkpad. ‘Ben je met de auto?’ vroeg iemand. Nee, ben je gek, op de fiets! Prachtig. Zo door de weilanden.
Het handen geven hier bij de ingang voor de kerk met het prachtige uitzicht over de velden. Vaak klonk dan in de verte een specht die tegen een boomstam tikte. Dat allemaal zal ik ook missen. Want dat heb je in het dorp niet. Eenieder van ons, hier of thuis, heeft zijn of haar eigen afscheid van dit kerkgebouw.
Maar we nemen toch vooral ook samen afscheid. En daarin ligt onze kracht, dat we het samen doen. Ook al zijn we hier vandaag met weinigen, ook hier doen we dat samen en verbonden met iedereen die thuis deze dienst meemaakt, nu of straks. Jarenlang, meer dan een eeuw, zijn we hier als gemeente samengekomen. Dat is niet zomaar een woord. Het is van vitaal belang voor ons geloof dat we samenkomen. Daar werd dit gebouw ooit voor neergezet. En ook al sluiten we nu dit gebouw, dat samenkomen blijven we doen. ‘Als levende stenen’ komen wij samen. ‘Levende stenen’, zo noemt de apostel Petrus hen die samen in Christus geloven.
Ieder van ons mag zichzelf zien als een levende steen en samen vormen wij een geloofsgebouw. We nemen dan wel afscheid van dit kerkgebouw. Maar het geloofsgebouw van de gemeente blijft staan. Dat blijven we samen vormen. Bij de inwijding van dit kerkgebouw op 8 november 1908 preekte ds. Kautzman over deze woorden van Petrus.
Nu, ruim 111 jaar later, klinken ze opnieuw in dit gebouw. Wij verlaten dit kerkgebouw. Maar één gebouw blijft staan. Ja, ook dit gebouw blijft gelukkig staan. Maar met een andere bestemming. Eén gebouw blijft staan. En dan bedoel ik ook niet de Dorpskerk. Ook die blijft gelukkig staan. Maar ik bedoel dat gebouw dat wij samen vormen. Samen met de levende steen, zoals Petrus Christus noemt. Van wie we het leven met Pasen hebben gevierd. Samen met Hem vormen wij een gebouw, dat staat als een huis, de eeuwen door. Tot eer van Gods Naam. En tot heil van alle mensen.
Amen

Peter Bochanen

Op zondag 24 mei is het de laatste keer dat Thea Endedijk als tijdelijke cantor leiding zal geven aan (een deel van) de cantorij. Toen eind vorig jaar nog geen zicht was op een blijvende vervulling van de vacature die ontstond door het vertrek van Elske te Lindert, toonde Thea zich bereid om het cantoraat in onze gemeente tijdelijk op zich te nemen. Zo’n grote en vitale cantorij mocht volgens haar niet zonder cantor komen te zitten. En dus kwam zij vanuit Arnhem naar ons toe. Met een enorme gedrevenheid en inzet ging zij aan de slag en er kwamen bijzondere diensten tot stand. Deels anders dan we gewend waren, want een nieuwe cantor brengt zijn of haar eigen ideeën mee. Persoonlijk heb ik de samenwerking met Thea als uitdagend, verrijkend en inspirerend ervaren. Halverwege de periode dat ze bij ons zou werken gooide het coronavirus roet in het eten. De cantorijrepetities konden niet langer doorgaan en even leek het alsof de samenwerking vroegtijdig moest worden afgebroken. Dat zou een enorme afknapper zijn geweest. Gelukkig vonden we samen een manier om een klein aantal leden van de cantorij onder leiding van Thea deel te laten nemen aan de dienst op Goede Vrijdag en in de Paaswake. Natuurlijk werden alle andere leden van de cantorij daarbij node gemist. Maar gezien de omstandigheden was dit de enige mogelijkheid. Ik heb het als heel bijzondere diensten ervaren, waarin door een kleine groep mensen mooi gezang ten gehore is gebracht. 24 mei zou de laatste keer zijn dat Thea de cantorij zou leiden. Opnieuw zal dit nu aan een kleine groep zijn, die thuis moet oefenen met behulp van de geluidsbestanden die Thea voor elke stem maakt. Ik ben ervan overtuigd dat het opnieuw weer mooi zal klinken.
Namens onze gemeente bedank ik Thea van harte voor haar inzet in de afgelopen maanden en voor de inspirerende en gedegen wijze waarop zij onze cantorij heeft geleid. Nu haar man Pieter op 10 mei met emeritaat is gegaan als predikant, wens ik hen samen een goede tijd toe, waarin ze kunnen genieten van het samenzijn met elkaar en met hun kinderen en kleinkinderen.
Met de woorden van lied 416: ‘Ga met God en Hij zal met je zijn!’

Namens gemeente, kerkenraad en cantorij,
Peter Bochanen

Nu Thea Endedijk haar werk als invallend cantor op 24 mei zal beëindigen, zijn we heel blij te kunnen vertellen dat er een nieuwe cantor is benoemd in de persoon van Dirk Zwart.  Dirk Zwart is in 1962 geboren in Rotterdam, in een gezin waar muziek de boventoon voerde want de vader van Dirk was ook organist en dirigent. Het was dan ook een heel logische stap dat Dirk naar het conservatorium ging. Daar deed hij verschillende richtingen maar uiteindelijk is hij een studie Nederlands gaan doen en werkte een aantal jaren binnen het vakgebied van de Nederlandse literatuur. Maar de liefde voor de muziek bleef. Dirk componeerde een muziekstuk voor een jubileum van een literair tijdschrift, waarvan hij de redacteur was. Dat was voor hem de aanzet om zich weer meer met de muziek bezig te houden en nu houdt hij zich weer bijna full-time bezig met (kerk)muziek. Dirk heeft vele kerkelijke muziekstukken gecomponeerd, verschillende oratoria en een aantal koren begeleid. Op dit moment woont Dirk in Deventer. Dirk is ook de cantor van de cantorij in Ruurlo. Met hem is gesproken hoe één en ander te combineren zou zijn. Aangezien de cantorij nu niet gewend is te zingen met Kerst en Pasen, voorzag Dirk geen problemen. Dirk heeft een oefenrepetitie gedaan met de cantorij en was erg enthousiast. Dit enthousiasme is geheel wederzijds.  Voor de cantorij betekent dit dat ze de repetitieavond van dinsdag naar woensdagavond moeten verzetten. Voor de overgrote meerderheid van de leden is dit geen probleem.
Dirk is een enthousiaste en flexibele persoon die het vooral heel belangrijk vindt dat er mooie en goede muziek in kerkdiensten te beluisteren valt en dat de gemeente daarbij ook mee kan zingen. Hij is erg gemotiveerd om met de cantorij te gaan repeteren.
Helaas is op dit moment nog met geen enkele zekerheid te zeggen hoe en wanneer dit zal zijn. Op 20 mei zal er weer een persconferentie zijn waar we mogelijk weer nieuwe concrete stappen zullen horen.
Dat neemt niet weg dat ik vanaf deze plaats Dirk van harte welkom wil heten in ons midden en het vertrouwen uitspreek in een goede muzikale samenwerking.

Namens de kerkenraad,
Ds. Anne van Voorst

Sinds 15 maart is de wijze waarop wij samen gemeente zijn, drastisch veranderd. Samen naar de kerk gaan is niet meer mogelijk. Dat is voor velen onder ons een groot verlies. Niet meer samen zingen, bidden, luisteren naar de woorden uit de Bijbel, niet meer samen koffiedrinken na afloop van de dienst. We missen de bemoediging die zowel van de dienst als van het samenzijn na afloop uit kan gaan.
Als voorgangers hebben we de afgelopen periode geprobeerd om u diensten of meditatieve momenten aan te bieden, die u tot steun konden zijn in deze verwarrende en onzekere tijden. Veel mensen steunen ons daarin en reageren op een hartverwarmende wijze. Daar zijn we dankbaar voor. Het geeft aan dat we ook op afstand die gemeenschap blijven die we graag willen zijn. Intussen is wel te hopen dat de situatie zich zo zal wijzigen dat we als gemeente weer samen kunnen komen. Wanneer en hoe, dat is nog de vraag.
Tot die tijd gaan we door op de weg die we op dit moment bewandelen. Na een eerste ‘proefdienst’ op 19 april vinden vanaf zondag 3 mei alle diensten plaats in de Dorpskerk. Inmiddels hebben dienstdoend ambtsdrager en de lector hun vertrouwde plek in de dienst teruggekregen. Ook hebben we de leden van de cantorij en van de verschillende koren in onze gemeente benaderd met de vraag of er onder hen mensen zijn die zo af en toe de diensten als zingende kerkganger willen ondersteunen. Met gemiddeld zo’n 7 aanwezigen in de dienst blijven we ver van het maximaal toegestane aantal van 30 mensen. Maar het geeft net dat beetje extra volume aan de samenzang dat prettig is voor de uitzending via kerkradio of internet.

Namens het predikantenteam,
Peter Bochanen

Een nieuwe kans voor Oegandese straatkinderen
In de Oegandese hoofdstad Kampala leven duizenden kinderen op straat. Ze bedelen, hebben amper te eten en worden door hun stadsgenoten met de nek aangekeken. Velen van hen zijn hun geboorteregio in het droge noordoosten ontvlucht vanwege geweld en armoede. Ze hoopten op een beter leven in Kampala. Drie Oegandese partnerorganisaties van Kerk in Actie werken samen met de kinderen aan een beter bestaan, met familie, een dak boven hun hoofd en vooral: op school. Als ze willen, begeleiden de organisaties jonge moeders en kinderen terug naar hun geboortedorp, waar de kansen op een beter bestaan zijn toegenomen.
Kinderen gaan weer naar school. Jongeren krijgen de kans om een eigen bedrijfje op te zetten. Ouders leren hoe ze beter voor hun kinderen kunnen zorgen en hoe ze genoeg inkomsten kunnen verdienen. Uiteindelijk moeten ze immers zelf weer zorgen dat hun kinderen naar school gaan.


Samen werken ze er zo aan om de vicieuze cirkel van armoede te doorbreken. Met uw steun kunnen zij dit belangrijke werk voortzetten.
Voor 225 euro kan een straatkind opgevangen worden in Kampala.
Familie opsporen en terugkeer voorbereiden kost 40 euro per kind.
Voor 330 euro kan een Oegandees gezin een nieuw leven opbouwen.
De collecte voor dit doel, welke wij van harte bij u aanbevelen, wordt gehouden op 24 mei a.s.

 

 

Uw bijdrage kunt u overmaken via de bank op rekeningnummer: NL65 RABO 0364 875 498, t.n.v. Diaconie PG Dinxperlo
o.v.v. straatkinderen Oeganda.
Alvast hartelijk dank!
Meer informatie is te vinden op: www.kerkinactie.nl/straatkinderenoeganda.

Namens de diaconie,
Joop Wevers

Collecte voor jonge open kerk in Marokko
Op zondag 31 mei is het Pinksteren, het feest van de Geest van God, die iedereen in beweging zet en bij elkaar brengt. Die dag is de collecte bestemd voor het werk van kerken in Marokko. Misschien verrast het u dat er kerken zijn in dit islamitische land. Ja, ze zijn er en ze groeien! Het zijn kerken waar christenen uit diverse Afrikaanse landen bij elkaar komen. Ze spreken veel verschillende talen, maar de diensten zijn in het Engels of in het Frans.
Naar deze kerken komen Afrikaanse studenten, die in Marokko studeren en er soms blijven wonen. Maar ook Afrikaanse migranten die in Marokko stranden, onderweg naar Europa. In Nederland horen wij vooral berichten over de gevaarlijke oversteek over de Middellandse Zee. Hun minstens zo gevaarlijke tocht door de barre woestijn is ons minder bekend. Ze verliezen vrienden, ze moeten geld zien te verdienen om te overleven, ze wonen beroerd en er is vaak geen medische zorg als ze ziek zijn.
Wat is het dan belangrijk als er een kerk is die naar je omkijkt! Die je van voedsel en kleding voorziet en die een luisterend oor biedt. Dat er een plek is om Gods troost en nabijheid te zoeken.
Met uw bijdrage ondersteunt Kerk in Actie de kerk in Marokko om praktische hulp te bieden aan migranten. Daarnaast is uw gift ook bedoeld om predikanten op te leiden. Zo waait Gods Geest door Marokko en brengt vele nationaliteiten samen….
Bedankt voor uw bijdrage!
Dankzij uw bijdrage aan de collecte kan Kerk in Actie de kerk in Marokko ondersteunen om predikanten op te leiden en hulp te bieden aan migranten. Kijk voor meer informatie op: www.kerkinactie.nl/kerkmarokko.

U kunt uw bijdrage overmaken
op bankrekeningnummer:
NL97 RABO 0313 9511 28
t.n.v. ZWOcommissie PG te Dinxperlo
o.v.v. Pinkstercollecte Marokko.
Het is ook mogelijk om via de collecteknop op de website van pg-dinxperlo.nl uw bijdrage te geven o.v.v. van Pinkstercollecte Marokko.
Hartelijk dank hiervoor!

de ZWO-commissie

‘Ik gebied je dus: wees vastberaden en standvastig, laat je door niets weerhouden of ontmoedigen, want waar je ook gaat, de HEER, je God, staat je bij.’  (Jozua 1:9)


Toen Jozua op het punt stond om Israël binnen te leiden in het beloofde land, kreeg Jozua dit als advies van de Heer mee. Want het rustig wonen in het beloofde land was bij lange na nog geen feit. Het Bijbelboek laat zien dat het een moeizaam proces was waarbij vele tranen en bloed vloeiden. En toch, ondanks dat het zo’n zware weg was van Israël, ademt het boek Jozua toch ook iets van vastberadenheid en vertrouwen.
In deze tijd denk ik regelmatig aan dit vers want zo langzamerhand wordt steeds duidelijker dat we getroffen zijn en worden door een ernstige crisis in ons bestaan. Een virus dat grillig en onvoorspelbaar is, bepaalt al wekenlang ons doen en laten. Voor velen betekent het virus een stevige griep maar voor een deel van de patiënten is het virus fataal.  Economisch gezien zijn de gevolgen ook heel groot en heel veel mensen hebben op dit moment geen inkomsten omdat ze niet kunnen werken.
In de verpleeg- en verzorgingstehuizen is ondertussen de eenzaamheid schrijnend, vooral voor die bewoners die niet meer kunnen bevatten wat er aan de hand is. Dat zijn nog maar de eerste gevolgen want niemand kan op dit moment overzien hoe lang dit zal duren of welke maatregelen er op termijn nog nodig zijn of blijven. Er is dus ook veel onzekerheid en dat maakt het ook moeilijk.
Dat was destijds net zo. Ook toen was nog niet te voorzien wanneer er rust en opbouw voor het volk zou komen. Vandaar dat dit advies aan Jozua gegeven wordt. “Wees vastberaden en standvastig en laat je door niets weerhouden of ontmoedigen.” Want daar is het wel waar het op aan komt. We hebben de mogelijkheid om door te gaan en onze weg naar de toekomst te vervolgen. Ook als dit betekent dat het zwaar is. Want De Heer, onze God staat ons bij. Daarom is dit niet alleen een periode waarin we geconfronteerd worden met de eindigheid van ons bestaan, de dreiging van iets wat onbekend is of de afbraak van veel economische zekerheden. Het is ook een periode waarin, als we vastberaden en standvastig blijven, we zullen leren dat er ook mogelijkheden zijn. Laten we deze periode vooral ook gebruiken als een periode waarin we kunnen leren voor de toekomst. Bijvoorbeeld nu veel mensen gedwongen worden om vanuit huis te werken, worden we vanzelf gedwongen om flexibel te zijn, zeker de ouders die ook hun kinderen thuis hebben. Ik heb intussen de ervaring dat menig (soms ook belangrijke) videovergadering onderbroken wordt door een kind dat buiten beeld valt en huilend om aandacht van vader of moeder vraagt. En dan blijkt dat dit eigenlijk helemaal niet storend is maar deel van het leven. In de supermarkten en andere winkels valt me op dat er niemand meer voordringt en we elkaar de ruimte en voorrang gunnen. Weg is ineens het haastige gedoe van: ‘even snel de boodschappen doen’. Hetzelfde is te zien op de veel legere snelwegen, waar de automobilisten tot mijn stomme verbazing, zich over het algemeen houden aan de 100 km., terwijl het nu toch zo verleidelijk zou zijn om 130 te rijden. Alsof de automobilist ook op de snelweg een denkbeeldige uitvergrote marge van 1,5 meter aan wil houden. Zomaar een paar voorbeelden waarvan ik hoop dat ze ons tot nadenken zullen stemmen. Want de noodgedwongen rust en huisarrest zijn ook een mogelijkheid om op een andere manier de toekomst in te gaan. Het leert ons in ieder geval al dat gezondheid belangrijker is dan geld. En het zal ons (misschien wel opnieuw) leren dat de Heer met ons is. Zo kunnen wij dan vastberaden en standvastig voortgaan.

Ds. Anne van Voorst