Dat is zeker niet teveel gezegd als we het hebben over de ervaring die we hebben opgedaan tijdens onze bijeenkomst van februari. Waar we normaal gesproken ruim de tijd nemen om uit te slapen en elkaar om 11.30 uur treffen voor een lunch, waren we deze keer al vroeg uit de veren. Om 7 uur begon onze autorit naar Vught.
Maanden geleden was ds. Anne onze ‘gast aan tafel’ tijdens een lunch. We spraken over verschillende manieren van ‘vieren’ en over de waarde die een kerkdienst al of niet voor de kerkganger heeft. Als onderdeel van die gedachtegang ontstond het idee: een keer als gast van ds. Anne mee naar een kerkdienst in de gevangenis. Dat leek een tof idee. Het zou best een keer lukken, vroeg opstaan, maar op de dag zelf was het toch wel ff doorzetten.
Na een stille rit kwamen we ruim op tijd aan bij de gevangenis. Dat moest ook wel, want het naar binnen gaan neemt met zo’n groep best wat tijd in beslag. Tussendoor lieten we de geroutineerde medewerkers maar even voorgaan, zodat ze niet op ons geklungel met riemen en schoenen hoefden te wachten.
Al lopend over het terrein vertelde ds. Anne ons over de verschillende units en hoe het leven er binnen ongeveer uit zag. Nadat we onze spullen opgeborgen hadden gingen we naar de
kerkzaal toe. Daar hielpen we de stoelen klaarzetten, koffie en thee zetten en Nienke en Willeke hadden ff de tijd om in te spelen. Toen de koster-gedetineerde arriveerde stond er al veel klaar en kregen we complimenten over het werk dat al verzet was, restte nog het bijvullen van de koektrommel (want dat zou hard nodig zijn weten we nu).
En toen begon voor ons de marathon! Want in de gevangenis niet 1 kerkdienst, maar 3 achter elkaar!! Met 3 keer dezelfde liturgie en toch totaal verschillende bijeenkomsten door de verschillende kerkgangers. Ds. Anne had zijn vaste organist-gedetineerde verteld dat hij deze zondag niet hoefde te spelen, want Nienke speelde op het keyboard en Willeke had haar sax mee. Wat hij overigens geen punt vond, een keertje luisteren naar de muziek van anderen vond hij ook leuk. Een gedetineerde las de lezing, Renate las het gedicht en iedereen had de gelegenheid om een kaarsje aan te steken. Zo vierden we als binnen en buiten samen. En ook in deze kerkdienst bloemen, niet voor één persoon, maar iedereen kreeg een roos mee. Een mooi ritueel waar door de gedetineerden zichtbaar veel waarde aan wordt gehecht.
Na elke viering was er koffie, thee en koekjes voor iedereen.
Eerst nog wat onwennig, maar later al veel meer ontspannen spraken we met elkaar, over onze interesse in de kerkdienst, over de rust, inspiratie of hoop die een viering hen gaf, maakten we lol en werden de gesprekken soms serieus. Een gedetineerde vroeg: ‘hoe kijken jullie eigenlijk tegen ons aan?’ Wat een mooie vraag hè. Het gesprek dat ontstond heeft indruk op me gemaakt.
Die ene vroeg aan mij hoelang ik al zat. Vond het wel grappig….
En toen was het tijd om op te ruimen, uit te checken en voor de poort nog even een foto te maken. Tja, en dat je overal in het zicht van camera’s bent, dat blijkt wel. Staan we eerst nog ontspannen bij de slagboom, we hebben m nog niet losgelaten of hij schiet omhoog. Grapje van de bewaker bij de ingang….
Bedankt ds. Anne voor deze BIJZONDERE ervaring!

Ester, Renate en de #WPL-ers