De Slangenburg, dat kan van alles zijn. Het kasteel, het bos, de kerk, ….. maar wij waren te gast in het Klooster de Slangenburg bij de Benedictijnse monniken. Het was een indruk- wekkende middag. Vooraf hadden we ons een voorstelling proberen te maken. Dat er kloosters zijn weten we wel, maar zijn er dan ook mensen die daar echt wonen? Hoe gaat dat dan?
We gingen het onderzoeken. Eerst nog de bekende wegen richting Doetinchem, maar toen de hobbelige, natte bosweg op richting het klooster.  Dat was al de eerste ontdekking, je komt er niet zomaar!
Bij aankomst werden we heel gastvrij ontvangen door één van de broeders. In de ontvangsthal leerden we over Benedictus, de grondlegger van dit klooster. Het gebouw is kort na de tweede wereldoorlog gebouwd. Door de monniken zelf. Met afgekeurde straatstenen.
Het gebouw werd door iedereen anders ervaren. De één merkte een serene rust, de ander voelde zich knap ongemakkelijk. Weer een ander moest vooral goed uitkijken niet steeds het hoofd te stoten met zulke lage deurposten. Wat een gebouw met je kan doen…
In een rondleiding leren we van alles over het leven in het klooster. Over de binnentuin als centrum van het gebouw, als centrum van het bestaan van de monniken, dat er bij de Benedictijnen alleen mannen zijn, dat Benedictus een boek met 73 hoofdstukken/ leefregels heeft opgesteld, over de maaltijden, de bibliotheek met wel 55.000 boeken, het gebed, over de vaste ritmes van het bestaan op de Slangenburg.
En wij, wij zijn er vooral een beetje stil van. Het is lastig om je stem te gebruiken, in het klooster lijkt het makkelijker niks te zeggen dan je eigen stem te horen in de galmende ruimtes van het gebouw. En tja, vragen…wat zou je nou toch es vragen…
We zijn bij het avondgebed geweest, waar we konden luisteren naar de gezongen Bijbelgedeelten en de gebeden. Ook zo’n interessant thema. Waar wij met elkaar vaak spreken over dat het voor het intens beleven van de kerkdiensten er wel meer afwisseling zou mogen zijn, in het klooster de kracht juist zit in de herhaling en voorspelbaarheid van vaste gebeden.
Na afloop brachten we een bezoek aan de McDonald’s, we zijn de #WPH dus een hapje kon niet uitblijven. Mooi verwoord zei één van de tieners al rondkijkend ‘niemand hier zal het raden dat wij net uit het klooster komen’. Wat een totaal andere wereld zit je dan ineens weer in.
Vragen zijn er nog volop. We hebben ze opgeschreven. Wie weet…..gaan we nog eens terug of stellen we ze op een andere manier….

Renate