Zondagmorgen15 september was het dan zover. Om 8 uur ’s morgens verzamelden zich 16 enthousiaste jongeren tussen de 12 en 15 jaar op het plein voor de Dorpskerk.
Vier mensen leiding completeerden de groep en zo reden we met ons twintigen naar het station in Doetinchem.
Daar stapten we op de trein naar Amsterdam.
Rond een uur of elf kwamen we aan in het Joods Historisch Museum. We maakten er kennis met het Joodse leven in Amsterdam en met Joodse gebruiken, zoals de gescheiden keukens voor het bereiden van vlees en zuivelproducten.
Want in de bijbel staat dat een bokje niet gekookt mag worden in de melk van zijn moeder. We mochten allemaal ook een gevlochten Joods broodje maken, een galles. Nadat die in de oven gebakken waren, konden we ze ook opeten.
Langs de statige panden aan de Herengracht wandelden we naar het Anne Frank Huis. We stopten even bij de plek, waar ondergetekende zijn studie voor predikant heeft gedaan en een paar huizen verder, waar de burgemeester van Amsterdam met haar gezin woont.
Ook al hadden we online kaartjes voor het Anne Frank Huis gekocht, toch duurde het nog even voor we naar binnen mochten, zo druk was het daar. Het was niet erg om even buiten te moeten wachten, want het was de hele dag stralend weer. Een tocht door het huis waar Anne Frank met haar familie ondergedoken heeft gezeten en waar ze verraden zijn om vervolgens te worden weggevoerd om nooit meer terug te keren, het blijft een indrukwekkend gebeuren. En ik denk dat veel van de deelnemers aan deze dag dat ook zo hebben ervaren.
Daarna moest er weer gelopen worden.
Nu naar de pizzeria.
Na een lekkere pizza met een drankje konden we de thuisreis aanvaarden. Mooi op de geplande tijd. Tenminste, dat dacht ik. Maar konden we echt niet even naar de Starbucks, was de vraag. Een half uurtje later thuis komen kon toch ook nog wel? Aldus geschiedde.  En toen wilde de dominee toch ook nog even de achterkant van het station laten zien met het prachtige zicht op het IJ. En toen was er plotseling nog maar heel weinig tijd om de trein te halen. En bij de trein misten we er drie. Gerwin ging ze zoeken en ze waren net op tijd boven om de anderen uit te zwaaien. Gelukkig zijn ook zij nog in Dinxperlo teruggekeerd.  Al was het een half uur later dan de rest. Persoonlijk vond ik het weer een geweldige ervaring om met zo’n leuke enthousiaste groep en leiding op stap te zijn.

Peter Bochanen