Terwijl ik de kopij schrijf, besef ik dat dit het laatste kerkblad is dat zal verschijnen voordat de vakantie begint. Het volgende nummer verschijnt immers aan het begin van de grote vakantie. Dat is een vreemd idee. Toen in maart alles helemaal plotseling werd stilgelegd, hoopten we nog dat het voor een paar weken zou zijn. Maar dat was toen eigenlijk al tegen beter weten in. Inmiddels worden zaken schoorvoetend opgepakt. Zijn scholen in aangepaste vorm weer begonnen en proberen we kerkdiensten ook weer wat op te pakken, ook al is dat in zeer beperkte vorm en wat mij betreft, ook zeer gemankeerd. Want juist waar we als gemeente zo van moeten leven, is het in verbinding met elkaar zijn. En in kerkdiensten kunnen we die verbondenheid zo mooi uiten door samen te zingen. Nu is een kerkdienst wel weer mogelijk maar dan wel op anderhalve meter afstand. En zingen is voorlopig nog uit den boze…Heel begrijpelijk allemaal maar het voelt ook tegenstrijdig.
Wat ook tegenstrijdig voelt, is al die activiteiten die niet door konden gaan:  In ons persoonlijke leven: het feest dat we niet konden houden ter
gelegenheid van een huwelijksjubileum, mijlpalen bij verjaardagen, examenfeesten en ga zo maar door. In het kerkelijk leven kon veel niet gevierd worden op de manier waarop we het zouden willen. Palmzondag, de goede week, Pasen, Pinksteren….
Activiteiten die allemaal afgezegd moesten worden. En zo glijden we dan nu de vakantie in…Die ongetwijfeld ook anders zal worden dan we ons voorgesteld hadden.
Te midden van dit alles, denk ik heel regelmatig aan de uitspraak van één van mijn leermeesters. Hij zei tijdens een college tegen ons: ‘als alles je uit handen wordt geslagen en het leven ontwricht wordt, vergeet dan niet dat je dan de mogelijkheid hebt om God opnieuw en anders te ontmoeten.’ Ik wens u toe dat dit voor u in deze periode waar is.

Ds. Anne van Voorst