Zojuist heb ik het besluit genomen om de afscheidsreceptie van een justitiepredikant af te zeggen die na 30 jaar zeer gewaardeerde dienst met pensioen gaat. Het is de zoveelste bijeenkomst die afgezegd wordt, ook binnen onze kerkelijke gemeente: de slaapweekenden met onze jongeren zijn afgezegd, terwijl de voorbereidingen daarvoor bijna klaar waren. De inloopochtenden gaan nog steeds niet door. Het is ook weer de zoveelste teleurstelling en ondertussen groeit de behoefte aan gewoon, menselijk contact. Ouderen in de verzorgingshuizen krijgen al maanden, na een volledige lockdown, mondjesmaat bezoek en als we bezoeken dan houden we afstand. Mijn moeder ontving op haar 90e verjaardag geen knuffel of kus van mij. Mijn kinderen houd ik op afstand. Allemaal om elkaar te beschermen.
Het behoort tot mijn karakter om, wanneer er een crisis komt, in actie te komen en te zoeken naar oplossingen om de crisis te bezweren of de gevolgen van de crisis zo goed mogelijk op te vangen. Nu het allemaal veel langer duurt en ik zelf de verwachting heb dat dit het hele seizoen nog zal spelen, merk ik dat nu andere kwaliteiten van mij moeten worden aangeboord nl. het uithouden. Want ik kan in actie komen, wat ik wil, vooralsnog zal mijn leven zich afspelen in gedeeltelijke isolatie met zo min mogelijk menselijke contacten. En dan ben ik nog heel erg bevoorrecht. Dat besef ik ook. Maar hoe dan ook: we zullen deze tijd moeten zien door te komen op een goede manier. Dat we het op een goede manier uithouden. De eerste stap is daarin voor mij accepteren dat het nu eenmaal zo is. En vervolgens bij mezelf nagaan, wat ik nodig heb, om deze periode, waarvan ik het einde niet ken, goed door te komen zonder te vervallen in een klaagzang dat alles niet meer door gaat en alles minder geworden is. Voor mij persoonlijk geldt dat ik de tijd moet nemen voor inkeer en bezinning.
Ik merk dat het me helpt de vraag te stellen wat deze periode me kan leren. Het antwoord heb ik nog niet. Maar het is al wat om met die vraag door te gaan. In vertrouwen dat ons leven in Gods hand is, wat er ook gebeurt.

Ds. Anne van Voorst