‘Ik gebied je dus: wees vastberaden en standvastig, laat je door niets weerhouden of ontmoedigen, want waar je ook gaat, de HEER, je God, staat je bij.’  (Jozua 1:9)


Toen Jozua op het punt stond om Israël binnen te leiden in het beloofde land, kreeg Jozua dit als advies van de Heer mee. Want het rustig wonen in het beloofde land was bij lange na nog geen feit. Het Bijbelboek laat zien dat het een moeizaam proces was waarbij vele tranen en bloed vloeiden. En toch, ondanks dat het zo’n zware weg was van Israël, ademt het boek Jozua toch ook iets van vastberadenheid en vertrouwen.
In deze tijd denk ik regelmatig aan dit vers want zo langzamerhand wordt steeds duidelijker dat we getroffen zijn en worden door een ernstige crisis in ons bestaan. Een virus dat grillig en onvoorspelbaar is, bepaalt al wekenlang ons doen en laten. Voor velen betekent het virus een stevige griep maar voor een deel van de patiënten is het virus fataal.  Economisch gezien zijn de gevolgen ook heel groot en heel veel mensen hebben op dit moment geen inkomsten omdat ze niet kunnen werken.
In de verpleeg- en verzorgingstehuizen is ondertussen de eenzaamheid schrijnend, vooral voor die bewoners die niet meer kunnen bevatten wat er aan de hand is. Dat zijn nog maar de eerste gevolgen want niemand kan op dit moment overzien hoe lang dit zal duren of welke maatregelen er op termijn nog nodig zijn of blijven. Er is dus ook veel onzekerheid en dat maakt het ook moeilijk.
Dat was destijds net zo. Ook toen was nog niet te voorzien wanneer er rust en opbouw voor het volk zou komen. Vandaar dat dit advies aan Jozua gegeven wordt. “Wees vastberaden en standvastig en laat je door niets weerhouden of ontmoedigen.” Want daar is het wel waar het op aan komt. We hebben de mogelijkheid om door te gaan en onze weg naar de toekomst te vervolgen. Ook als dit betekent dat het zwaar is. Want De Heer, onze God staat ons bij. Daarom is dit niet alleen een periode waarin we geconfronteerd worden met de eindigheid van ons bestaan, de dreiging van iets wat onbekend is of de afbraak van veel economische zekerheden. Het is ook een periode waarin, als we vastberaden en standvastig blijven, we zullen leren dat er ook mogelijkheden zijn. Laten we deze periode vooral ook gebruiken als een periode waarin we kunnen leren voor de toekomst. Bijvoorbeeld nu veel mensen gedwongen worden om vanuit huis te werken, worden we vanzelf gedwongen om flexibel te zijn, zeker de ouders die ook hun kinderen thuis hebben. Ik heb intussen de ervaring dat menig (soms ook belangrijke) videovergadering onderbroken wordt door een kind dat buiten beeld valt en huilend om aandacht van vader of moeder vraagt. En dan blijkt dat dit eigenlijk helemaal niet storend is maar deel van het leven. In de supermarkten en andere winkels valt me op dat er niemand meer voordringt en we elkaar de ruimte en voorrang gunnen. Weg is ineens het haastige gedoe van: ‘even snel de boodschappen doen’. Hetzelfde is te zien op de veel legere snelwegen, waar de automobilisten tot mijn stomme verbazing, zich over het algemeen houden aan de 100 km., terwijl het nu toch zo verleidelijk zou zijn om 130 te rijden. Alsof de automobilist ook op de snelweg een denkbeeldige uitvergrote marge van 1,5 meter aan wil houden. Zomaar een paar voorbeelden waarvan ik hoop dat ze ons tot nadenken zullen stemmen. Want de noodgedwongen rust en huisarrest zijn ook een mogelijkheid om op een andere manier de toekomst in te gaan. Het leert ons in ieder geval al dat gezondheid belangrijker is dan geld. En het zal ons (misschien wel opnieuw) leren dat de Heer met ons is. Zo kunnen wij dan vastberaden en standvastig voortgaan.

Ds. Anne van Voorst